Het meisje uit Buenos Aires – Tomas Ross3 min read

Is het terecht dat er in Nederland en België wordt neergekeken op thrillers? In het Engelse taalgebied lijkt het genre hoger in aanzien te staan dan hier. Tomas Ross staat bekend als de beste schrijver van ‘spannende en gedurfde thrillers waarin hij balanceert op de scheidslijn tussen feit en fictie’ (tekst achterflap). Dus ik ging er eens voor zitten.

Het kenmerk van een thriller is het plot. Dat zit wel goed in Het meisje uit Buenos Aires. Het zit knap in elkaar. Mooi hoe de schrijver bekende feiten gebruikt en de rest zelf invult op een manier dat je denkt: we zullen het waarschijnlijk nooit weten, misschien is het allemaal te ver gezocht, maar misschien ook niet; het zou heel goed kunnen dat het echt zo zit, het is zeker niet uitgesloten. En als het eens waar zou zijn…. Man, man! De koninklijke familie is ook een dankbaar onderwerp. Met de Oranjes hoef je de bekende feiten niet eens zo heel veel aan te dikken.

Het zal best dat de Argentijnse financiële voorwaarden heeft gesteld, logisch, je ruilt je vrije luxe leventje in New York niet zo maar in voor een duf bestaan aan het hof. Volgens Manoesja winkelt ze elke maand een paar dagen in Rome en Milaan, wat wil je, een geëmancipeerd jetsetvrouwtje uit Buenos Aires, die gaat echt niet naar de Schoenenreus. Beatrix schijnt des duivels te zijn, die winkelt alleen als er uitverkoop is, maar de Argentijnse heeft natuurlijk alle troefkaarten in handen. Sinds ze hier is, is de populariteit van de Oranjes enorm gestegen. Beatrix mag dus in haar handjes knijpen, want Willem-Alexander bracht voordien alleen maar foute blondjes mee. Dat zijn broers en neefjes dat mogen is al erg genoeg. Zo’n Mabel Wisse Smit met wie die Friso zich net heeft verloofd, is bijvoorbeeld onvoorstelbaar. Diezelfde collega op Justitie vertelde hem dat ze nota bene de vriendin is geweest van topcrimineel Klaas Bruinsma, wat je noemt dus een gangsterliefje. Volgens de collega neukte ze zich omhoog en werd ze Mabel Wippe Smit genoemd. Maar Beatrix wil er niks van horen, allang blij dat die geruchten over Friso’s vermeende homoseksualiteit de kop zijn ingedrukt.

De Story is er niets bij en de lezer smult hier natuurlijk van. Ik ook. Daarnaast is het verhaal spannend, er is suspense, er zijn cliffhangers. Het zou een goede film opleveren. Dat is waar ik steeds aan dacht bij het lezen: het heeft veel weg van een filmscenario. Tomas Ross is wat dat betreft zonder meer een vakman.

In een filmscenario en kennelijk ook in een thriller wordt vooral beschreven wat je ziet en wat de personages zeggen en doen. Er staan geen diepere bespiegelingen in dit boek. Als voorbeeld een stukje uit de novelle Het behouden huis van Willem Frederik Hermans:

Ik keek naar hem zoals je meestal naar anderen kijkt: zonder werkelijk iets van ze af te weten, door gebrek aan bewijs gedwongen aan te nemen dat zij wel ongeveer hetzelfde zijn als je zelf bent. – Woorden zijn niet anders dan de luchtstromingen in een hermetisch afgesloten kamer die niets wezenlijks veranderen, evenwichten onophoudelijk herstellen, zonder ze ooit te hebben verstoord.

Zo’n tekst (dus nogmaals: deze is van Hermans) of iets wat daar op lijkt zul je tevergeefs zoeken in Het meisje uit Buenos Aires. Ik ben geen snob, maar ik mis die literaire component. Ik hou ervan om af en toe een oorspronkelijke gedachte te lezen, iets te weten van de zielenroerselen van de personages en de schrijver zelf, een bepaalde ontwikkeling in de karakters te zien, filosofische bespiegelingen en mooie beschrijvingen met potlood in de marge aan te kruisen. Veel boeken van bijvoorbeeld Vestdijk hebben nauwelijks een echt plot, maar ze blijven boeien juist door al die hersenkronkels van de schrijver. Daarom kun je dat soort werken ook gerust meerdere keren lezen, terwijl bij een thriller de lol eraf is als je weet hoe het afloopt of wie de moord heeft gepleegd.

Conclusie: Het meisje uit Buenos Aires is best vermakelijk, het is spannend als een film, het zit allemaal knap in elkaar, maar het genre ‘thrillers’ is niet voor mij.